فرزانگان

علم عزیز ، استاد بزرگوار، تو را به چه مانند کنم . دل دریاییت لبریز از آرامش است همچونکوه استوار از حوادث روزگار ایستاده ای و همچون ابر، باران پر شکوه معرفت بر چمن هایدشت دانش آموختگی فرو می ریزی . خورشید نگاهت گرمابخش وجود ما وحرارت کلبه یسرد یأس و ناامیدی و ارمغان شور و شعف است . غنچه ی تبسمی که از گلستان لبهایتو می روید، طراوت لحظه های ابهام و زیبا یی بخش خانه ی وجود ماست . کلام روح بخشو دلنشین تو موسیقی دلنوازی است که بر گوش جان می نشیند و اهنگ زندگی را بهشور در می آورد. روانی به لطافت گلبرگهای ارغوان داری که از احساس و شور و شعف لبریزاست . دستهای روشنت سپیدی خود را از گل بوسه های گچ فرزانگان...